Verjaardag – The Day After

‘Say i’m the first one,’ mailde een Australisch vriendje die er blijkbaar een sport van maakt om al zijn vriendjes en vriendinnetjes all over the world als eerste te feliciteren. Ik kon hem gerust stellen. ‘You are’.  Vanaf dat moment was het hek van de dam en stroomden de mails, smsjes, facebook- en hyvesberichten en tweets binnen van familie, vrienden, collega’s en kennissen.  Mijn verjaardag was bal.

Tot in India en Amerika aan toe wisten de mensen me te vinden. ‘Am i invited yo your birthday bash’, grapte een Indiaas vriendje in New Delhi en een ander Amerikaans vriendje gaf later toe dat hijzelf niet aan mijn verjaardag had gedacht, maar zijn secretaresse wel. Hulde aan de vrouw, zou ik zeggen. Want het gaat om het gebaar dat mensen d’r aan denken dat je 29 bent geworden. Dat is lief en dat is vooral aardig. Waarvoor dank aan iedereen.

En mijn eerste dag als 29-jarige beviel goed. Tussen al berichten en telefoontjes door kwamen ouders op bezoek met fijne cadeautjes. Dankzij hen ben ik onder meer een paar oorbellen, een waterkoker, een duikbril en tafellopers rijker.  En natuurlijk werd een fles champi open getrokken om daarna over te gaan op de bubbels. Was ook veel nodig, want de avond tevoren was de verjaardag al lekker ingeluid met veel bubbels, samen met dat andere roze meisje. 

Vervolgens werd de champagne-sessie gewoon voortgezet in een fijn restaurant met een nog fijnere binnentuin in Amsterdam. Vol als een portje met peren had ik na de laatste scroppino het gevoel dat ik naar huis kon rollen. Gewoon omdat je zoveel mag eten als je wilt op je verjaardag. Drinken trouwens ook.

Al plukte ik daar wel de wrange vruchten van vanochtend. Licht wazig en toch redelijk hyper wandelde ik de redactie op. Ik werd verwelkomd door collega’s met grote grijnzen op de gezichten. ‘Jij hebt het zeker héél leuk gehad,’ merkte ééntje lachend op. Dat kon bevestigd worden. ‘Nou ja, op zijn minst zie je er wel wat minder apatisch uit dan na de Sneekweek,‘ sloeg collega R. de spijker op de kop.

Dat klopte.  U begrijpt; mijn tweede dag als 29-jarige was een lánge dag. Maar ik heb ‘m overleefd. Sterker nog, ik heb nog mooi wel anderhalf uur staan dansen, want die bubbels moeten natuurlijk wel ergens verbrand worden. En dit weekend begint het feestje weer van voren af aan. Samen met dat andere roze meisje. Maar daar vertel ik u hier alles over.

© 2009 – 2010, danielle. All rights reserved.