De rijsttafel @ Blauw

Damarau en Jan Smit hebben tuintjes in hun hart, maar ik had gisteren een rijsttafel in mijn buik. Kijkt U maar even naar de foto om een indruk te krijgen van de hoeveelheid die vriendinnetje D. en ik hebben weg gewerkt op zondagavond.

Dat mocht ook wel na dat avondje in het park. En niets is zo goed als een herstelwijntje en pittige rijst bij ’t Indonesische restaurant Blauw. Daar wonen vriendinnetje D. en ik namelijk vlak bij in de buurt. Geen straf overigens, die buurt van ons. We worden omringd door hippe tenten, wat minder hippe tenten en vooral veel restaurants. Het is nu eenmaal een beetje een yuppenbuurt. Maar als je je niet teveel aantrekt van pratende overhemden en semi-hippe parelkettingmeisjes is ’t goed te doen.

Vooral omdat je zoveel keus hebt. En aangezien ik nog nooit binnen bij de Amsterdamse Blauw was geweest, stelde vriendin D. na een borrelsessie in een andere kroeg( waar je nooit, maar ik herhaal dan ook nooit, moet eten. De wijn is d’r prima, maar in de tijd dat je moet wachten op je eten heb je makkelijk vier flessen geleegd), dat we daar even wat konden gaan eten.

Ooit had ik eens in de andere vestiging in Utrecht gegeten en aangezien dat helemaal niet gek was, besloten we ’t er weer op te wagen. Gezellig dat het was. Ze bleven de witte schaaltjes kroepoek maar bijvullen en de praatgrage serveerster kon niet meer stuk nadat ze vertelde dat zij ook diezelfde studie journalistiek in Amsterdam deed. Toen ons daarna ook nog werd gevraagd om we op de foto wilden voor de site, was ons geluk compleet. Natuurlijk wilden we een foto. Hallóóó? Ieder restaurant zou dat verdorie moeten doen. Met veel drank en eten op een foto staan, maakt je avond gewoon af.

Vooral omdat je weet dat het er binnen een half uur niet meer staat. Omdat het in je buik zit. Die later zo vol zat, dat ik het lopen wel kon skippen. Het liefst was ik naar huis gerold terwijl ik ‘ik heb een rijsttafel in mijn buik’ zong. Maar dat kan natuurlijk niet in een yuppenbuurt. Misschien wel in Volendam. Zal ik Jan en Damaru toch eens vragen …