Links houden op Cyprus!

‘Cyprus is een leuk eiland, maar zorg wel dat je een auto hebt’ raadde vriendinnetje R. aan toen ze hoorde dat ik en mijn familie naar Cyprus op vakantie wilden. Gelukkig wordt vaderlief redelijk ongelukkig als ‘ie niet rond kan scheuren in een auto, dus dat was zo geregeld. De beste man moest d’r alleen wel even rekening mee houden dat er links wordt gereden op Cyprus.

Nog niet eens zo simpel. En vooral niet redelijk eenvoudig als je ’s avonds laat op het eiland aankomt. Zeker als je eenmaal in de auto zit en ontdekt op de kaart dat het appartementencomplex waarin je graag de komende week je tenten wil opslaan niet staat aangegeven. Gelukkig is mijn familie niet voor één gat te vangen. ‘Joh, we rijden gewoon naar Paphos en dan kijken we dan wel verder’ zei mijn immer optimistische vader. Om vervolgens de auto bijna op de rechterweghelft te zetten.

‘Links houden!’ riep mijn moeder gelukkig heel hard. Overigens bleven we dat ook de komende dagen doen. Het is namelijk zo’n o zo logisch dingetje dat je nog wel eens kunt vergeten. Gelukkig hebben die Cyprioten besloten dat alle huurauto’s uitgerust moeten zijn met een rood nummerbord. Dan kunnen ze ons toeristische malloten van verre zien aankomen. Kunnen zij bij voorbaat er luid toeterend omheen.

Gelukkig is hun rijgedrag niet kenmerkend voor de levenshouding van de Cyprioten, want verder zijn het uitermate vriendelijke mensen. Zo hadden we een zootje restaurants om het hotel staan, waar de ene eigenaar en ober nog aardiger was dan de ander. Nou ja, op één restaurant na dan. Maar dat werd gerund door een paar arrogante Russen die hoofdzakelijk Britse pensionado’s als klant hadden. Kijk, daar zou ik nou ook chagrijnig van worden.

Goddank was er een escape in de vorm van een stamkroeg. Al was ik niet zo onder de indruk van de zanger die eruit zag als de Griekse versie van Peter Beense die stiekem in Engeland was geboren. ‘He, de karaoke is begonnen’ riep ik enthousiast tegen mijn ouders, toen de man de eerste, behoorlijk valse, tonen inzette. Om er een paar nummers later achter te komen dat deze man toch echt werd betaald voor zijn -ehm- zangkunsten.

U begrijpt; als je het even niet meer weet wat je moet doen met je carriére, word je lekker zanger op Cyprus. Geen hond die kan schelen hoe je zingt, zolang je op een gegeven moment maar ‘Show me the way to Amerillo’ wauwelt. Heb je het helemaal gemaakt. Vooral bij die Britten die maar amper dronken lijken te worden van het bier, de wijn of de cocktails.

En als je een kater hebt, kan je ‘m altijd nog uitslapen op één van de stranden. De favoriet? Een strand bij de vuurtoren, net buiten Paphos. Een echte strandtent was het, want het was beslist niet meer dan een overkapping, een bar, een houten hokje daar achter wat gebombardeerd was tot keuken en wat tafeltjes en stoelen die in het zand stonden. Onder de overkapping welteverstaan. Maar gezellig dat het daar was. Fijne salades ook. De barjongens en de witte wijn droegen nog meer bij aan de pret.

Gelukkig hadden we ook nog een fijn strand als Coral Beach. Waar we overigens heul lang naar gezocht hebben. Maar als je daar dan eenmaal zit, lig je toch lekkerder. Heb je – lekker Nederlands – er echt wat voor gedaan. Overigens was het strand bij Kourion Beach ook fantastisch. Onderaan de voet van een Romeinse nederzetting een beetje aan het strand liggen. Het is een aanrader.

Mocht U overigens nog niet de ware liefde gevonden hebben, breng dan een bezoekje aan Aphrodite’s Rots. Een aantal grillig gevormde rotsblokken bij het strand in een strakblauwe zee; er zijn ergere uitzichten denkbaar. Maar dat is niet alles, want volgens de legende is hier de godin van de liefde Aphrodite geboren. En nu snapt U vast dat geliefden baat kunnen hebben bij deze godin. Laat staan haar geboorteplaats.  Helaas was vriendlief nog ergens in Nederland, dus dat momentje is even aan me voorbij getrokken.

Maar ach, Cyprus maakte veel goed. Zoveel goed dat ik d’r gewoon nog een keer heen wil. Dan wel naar de andere kant van het eiland, want iets nieuws is soms best aardig. Zolang het maar warm is. En dat is het in oktober. Dertig graden op een strand in het najaar. Zeg nou zelf, dat is toch iets om blij van te worden? Wij wel in ieder geval. Daar hebben we best een weekje links rijden voor over.  Bovendien was palief d’r bijzonder goed in ook nog. U begrijpt; hij is de volgende keer weer de pineut.