Winter in de Zomer.

Met dank aan een basiscursus scenarioschrijven die ik nu volg, ben ik véél films aan het kijken. Een gevalletje van ‘het aangename met het nuttige verenigen.’ 

Braaf ben ik aan het volgen waar het dramatische moment ligt, bepaal ik de ’want’ en ‘need’ van de hoofdpersoon en probeer ik onder meer te bedenken wat voor einde ik zelf aan de film zou breien. Geloof me, het lijkt een eitje. Maar een partij ingewikkeld en moeilijk dat het is. Probeer zelf eens een verhaal te verzinnen dat van A tot Z klopt. In beeld. En dat ook nog eens de aandacht van de kijkers weet vast te houden.  Ik bedoel maar.

 Vandaar dat ik in mijn vrije tijd ook die films kijk. Oud én nieuw. Kan ik misschien nog eens iets van leren. En wellicht inspireert het ook om deze komende twee weken tot een écht onderhoudend scenario te komen.  En gezien mijn gebrek aan ervaring, en misschien ook wel gebrek aan talent, is dat De Grote Vraag.

In dat kader heb ik vanochtend de dvd van ‘Oorlogswinter‘ gekeken. Die had ik namelijk gemist afgelopen winter. Kan gebeuren. De film is gebaseerd op het boek van Jan Terlouw, geregisseerd door Martin Koolhoven en ‘t scenario is geschreven door Paul Jan Nelissen, Mieke de Jong en diezelfde Martin Koolhoven.  Hebt U ‘m nog niet gezien? Doen.

De film gaat over Michiel, een puberende burgemeesterszoon die in de oorlogswinter van ’45 volwassen wordt. Zijn oom Ben zit in het verzet en is zijn grote voorbeeld. Michiel kan niet wachten tot hij zelf ook in actie kan komen tegen die Duitsers, maar tot zijn ergernis neemt niemand hem serieus. Totdat buurjongen Dirk hem in vertrouwen neemt en een opdracht geeft die totaal uit de hand loopt. En voor Michiel het weet zit hij tot over zijn oren in de problemen en gebeuren er dingen die hij nooit had zien aankomen, maar wel mee moet leren omgaan.

‘Oh,’ zult U misschien denken: ‘wéér een film over de Tweede Wereldoorlog.’ Nou, dat klopt, maar wel een verrekt goede film over de oorlog. De film zit reuzegoed in elkaar, is bovendien retespannend en raakt daarbij ook nog eens een aantal keer ernstig de gevoelige snaar bij de kijker. Gehúild heb ik tijdens sommige scenes. En het was nog niet eens twaalf uur ‘s middag’s.

Naast een oorlogsfilm is het ook een zogenoemde ‘coming of age’- film. Een jongen wordt in één oorlogswinter gedwongen volwassen te worden op een bijzonder harde manier. Dat kan snel een beetje overdreven worden neergezet, ware ‘t niet dat de acteur, ene Martijn Lakemeier, de puberende Michiel bijzonder geloofwaardig neerzet. Niets geen overdreven gedoe. Neuh, hij is van ‘t type een-blik-zegt-meer-dan-duizend-woorden. Mooi.

Ook al is het bijna zomer: Gaat ‘Oorlogswinter‘ zien als U ‘m gemist heeft.

 En nu is het tijd voor Frost/Nixon.

© 2009 – 2010, danielle. All rights reserved.