Madonnaloos

Heb ik ooit een tijd in mijn leven gehad waarin ik nog niet op de hoogte was van het bestaan van Madonna, vroeg ik me gisteravond op de fiets af. Theoretisch gezien wel, want De Queen of Pop brak pas ergens goed door in 1983 in Nederland met Holiday. Inderdaad, wie kent ‘m niet. En aangezien ik in 1980 op de wereld ben geschopt, heb ik toch drie hele jaren Madonnaloos doorgebracht.

Niet bepaald een trauma van opgelopen, aangezien ik de eerste jaren van mijn leven vooral geïnteresseerd was in het ontwijken van andere mensen die er niet uitzagen als mijn ouders. Dat beviel me overigens prima als enig kind. Ik was nu eenmaal niet de meest sociale dreumes die op aarde rond liep. Maar nogmaals, daar had ikzelf niet veel last van.

Wat ik wel meteen aardig vond was de TV. Uren kon ik als peuter naar een beeldscherm staren. Schijnt tegenwoordig verboden te zijn in Frankrijk. Onzin, als je ’t mij vraagt. Veel TV kijken is reuze handig om onzinnige feitjes op te slaan die je 25 jaar later nog steeds kunnen helpen om iedereen te verpletteren bij Triviant. Bovendien doe je nog eens aardige ontdekkingen.

In mijn geval Madonna. Nu ben ik gezegend met een muziekminnende moeder die vroeger al graag keek naar de nieuwste videoclipjes en optredens in een programma als pak ‘m beet Countdown. Ik keek natuurlijk mee. En daar kwam Madonna langs met d’r big hair, grote kruizenkettingen, kanten hemdjes, grote strikken en d’r fijne over the top jurken. Ik was zwaar, zwaar onder de indruk. Dat wilde ik verdorie ook. Iedere week droomde ik ervan om in Mini Playback Show bij Hennie Huisman Madonna na te doen. Ieder meisje dat hier wel in slaagde had ik een bloedhekel aan. Het sprak natuurlijk voor zich dat ik dat véél beter had gedaan.

Maar aangezien de Miniplayback Show toch een stapje te ver was, besloot ik me in ’t dagelijkse leven een Madonna look aan te meten. Vandaar dat ik maanden voor schut heb gelopen met een gele of roze strik in mijn haar. Al schaamde ik me d’r ook niet voor om met een stift een schoonheidsvlek op mijn wang te tekenen. Vanzelfsprekend sliep ik onder een Madonna dekbed, werd ik dankzij een grote poster iedere ochtend wakker met Madonna, en leerde ik iedere dag álle nummers van –juist- Madonna uit mijn hoofd. Let op, als ik straks seniel en kwijlend mijn laatste dagen slijt in zo’n gevangenis voor bejaarden dan murmel ik nog steeds Like a virgin mee.

Toch, naarmate de tijd verstreek en ik ieder jaar wat socialer werd nam de Madonna gekte ook steeds een heel klein beetje af. Als puber vond ik zelfs Madonna een beetje triestig. Al dat gedoe met seks? Mijn god, ze was 2 jaar jonger dan mijn moeder. Het was simpelweg too much information. Al geef ik eerlijk toe dat dit niet betekende dat Madonna niet gedraaid werd. Liefdesverdriet werd verwerkt op You Must Love Me en de Vogue werd spontaan gedraaid als d’r iets gevierd diende te worden. Maar zo fijn als vroeger? Nee, dat niet.

Tot 1998 en dat fijne Ray of Light uitkwam. Ok, ze mocht dan het gebabbel over seks vervangen hebben met eindeloos gewauwel over de Kabbala, maar goed was ze. Het leek warempel wel of ze niet meer constant door haar neus zong als ze er live een nummertje probeerde uit te persen.

Het moge duidelijk zijn. Madonna was weer terug. En ik en mijn vriendinnetjes nog steeds fan. ( De Gay Friends zijn op één of andere manier allemaal pro-Kylie. In mijn belevingswereld kan je overigens wél prima fan zijn van beide) We zongen vrolijk mee met Music, vonden American Life helemaal geen slechte cd, en zelfs dat ABBA dingetje was best hebbelijk op Confessions on the dance floor, we schaften weer een legging aan en downloaden als eerste Hard Candy.

Tegenwoordig zie ik Madonna niet meer op de tv. Ik zag d’r live. Op dinsdagavond 2 september 2008 in de Arena om precies te zijn. Aan de hand van haar nummers passeerde bijna m’n hele leven. Mijn kindertijd, de verbroken liefdes, de danspartijtjes in Zuid-Frankrijk, de avonden in de Reguliersdwars en de huiskamerfeesten van vriendin N. Ze kwamen allemaal weer voorbij.

En we werden er blij van. Heel Erg Blij. Want een leven zonder Madonna? Daar is geen bal aan.

Gepubliceerd op 3 september 2008