Laat dat sterven voor mij maar zitten

Dol op seriemoordenaars? Dan zit je met de thriller ‘Sterf voor mij’ van Karen Rose op dat vlak goed. De seriemoordenaar is zo’n verknipt persoon dat zelfs Hannibal Lector een wenkbrauw zou optrekken bij het zien van zoveel narigheid. Maar juich niet te vroeg;  helaas is dit ook het enige spannende element van het boek die in de Nederlandse vertaling maar liefst 478 bladzijden duurt. Het is bijna niet om door te komen.  

Het begon zo veelbelovend. Op de cover staat de lovende opmerking dat het boek ‘buitengewoon goed is en iets is voor de liefhebbers van Karin Slaughter’. En die laatste schrijver is toch niet de minste. De recensies op de achterflap beloven nog veel meer moois. ‘Rose bezorgt je hartkloppingen’ en ‘het is een ware pageturner’ zijn oneliners die er voor zorgen dat je onmiddellijk het boek wilt lezen.

Ook het plot belooft veel goeds. Op een besneeuwd veld in Philadelphia wordt een graf gevonden van een dode vrouw wier handen zo gevouwen zijn dat het lijkt of ze bidt. Rechercheur Vito Ciccotelli roept daarop de hulp in van archeologe Sophie Johannsen die moet vast stellen wat er nog meer onder de grond ligt. Ze stuit op een matrix van meer graven waarin lijken liggen. Een ding hebben ze gemeen:  Alle slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en op een speciale manier gepositioneerd. Maar dan ontdekken ze nog twee lege graven en blijkt dat de moordenaar nog lang niet klaar is met zijn missie….

Klinkt spannend. En het was nog spannender geweest als de moordenaar al niet bekend was gemaakt op pak ‘m beet bladzijde 10-nog-wat. Ongetwijfeld zal het de bedoeling van de schrijfster zijn geweest om ons een kijkje te geven in zijn door en door zieke brein. En ons, lieve lezertjes, op onze nageltjes te laten bijten terwijl we lezen hoe er een kat-en-muis-spel ontstaat tussen de moordenaar en de politie.

Vooral rechercheur Vito heeft ’t maar druk mee. De klopjacht is overigens niet het enige waar ‘ie het druk mee heeft, want de beste man krijgt ’t ook nogal warm van archeologe Sophie. Geen wonder, want als we de schrijfster moeten geloven ziet Vito er uit als een filmster en Sophie als een blond fotomodel. Vito heeft alleen last van een trauma in het verre verleden, maar dat dit wordt opgelost mag natuurlijk ook geen verrassing zijn. Want Vito wordt bijgestaan door zijn voorbeeldige Italiaanse familie, die ook vreselijk aardig, lief, leuk en intelligent is. Ook Sophie heeft te kampen met een paar duistere dingen uit haar verleden, maar dat het goede overwint op het kwade is ook duidelijk. De schrijfster is namelijk verzot op zwart-wit karakters. Je bent of goed of slecht. Zo werkt het toch in de echte wereld?

Ook speelt er een ander verhaallijntje: special agent Daniel Vartanian is op zoek naar zijn vermiste ouders. En ontdekt zaken die hij liever niet had willen onthullen. Maar dat terzijde, want Sophie en Vito zijn ’t droompaar van het boek. Krijgen ze elkaar of krijgen ze elkaar niet?

Overigens blijkt er een naam te zijn voor dit genre: romantic suspense. Een thriller met een hoog bouketreeks gehalte. De Amerikaanse Karen Rose blijkt de koningin van het genre te zijn, zo blijkt op haar website. Niet geheel onsuccesvol, want haar werk wordt in 12 landen uitgegeven en is meerdere malen genomineerd voor diverse prijzen. Dit is echter haar eerste boek dat op de Nederlandse markt is verschenen.

Dit zou wel eens de eerste van een reeks kunnen zijn, want blijkbaar is ‘Sterf voor mij’ het eerste deel van een driedelige serie. Sta dus niet raar te kijken als  d’r straks ook nog een ‘Schreeuw voor mij’ en een ‘Dood voor mij’ opduiken.

Eén ding is zeker: die boeken zijn alleen geschikt voor de liefhebbers van the romantic suspence. De rest kan beter nuttiger dingen met zijn of haar leven doen. Of een boek van Karin Slaughter lezen. Want die schrijft intelligenter en spannender dan deze mevrouw Rose. Maar mocht haar carrière als thrillerauteur stagneren dan kan ze het altijd nog proberen als schrijfster van stuiver romannetjes.