Holland’s Got Talent – De vierde en laatste halve finale

3 sep

De formatie mag dan wel mislukt zijn, de laatste halve finale van Holland’s Got Talent op RTL4 gaat gewoon wel door. Maar goed dat mensen als Wilders, Rutte en Verhagen niet achter een tafel zitten, want dan zouden d’r nooit meer kandidaten doorgaan naar de finale. Goddank weet de huidige HGT-jury met Gordon, Patricia Paay en Dan Karaty d’r wel raad mee.

Belangrijk, want dit is zowaar de allerlaatste kans van de halve finalisten om tot de finale door te dringen. Twee mogen d’r door van de acht acts. Spannend, want wat zitten d’r een verrekt goede inzendingen tussen.

De 13-jarige Michaël mocht het startsein geven met zijn acrobatische kunsten. De beste jongen wil dolgraag in een circus werken en ziet ‘t podium van HGT als een fijne opstap. Aan zijn uiterlijk en enthousiasme lag het niet. Als een postmoderne Ciske de Rat stond-ie allemaal gekkigheid uit te halen op ‘We Speak No Americano‘ met diabolo’s. ‘Dit ziet er toch best bijzonder uit,’ oordeelde vriendlief. De beste man was zelfs vergevingsgezind nadat vriend Michaël er ééntje liet vallen. ‘Overkomt de beste,’ concludeerde hij goedmoedig. De jury was al even aardig. ‘Te gek’ en ‘Je bent nu al een showman,’ zijn best aardige complimenten.

Daarna was het de beurt aan drie exotische schoonheden met de nog exotischer naam Sim’Ran. Tijdens de auditie zongen de dames even heul erug loepzuiver en vooral heul errug a capella een nummertje. Dit keer hesen ze zich in glitterpakkies en zongen ze even een nummer van Beyoncé. ‘Sweet Dreams,’ kent U ‘m nog? Doet Beyoncé best goed. Is namelijk ook best een moeilijk nummer. Maar verrek, die meiden van Sim’Ran kwamen er mee weg.

Gordon ging d’r zowaar van staan. ‘Dit is ongekend,’ brulde hij. Al vond-ie het nummer ietwat traag beginnen. Soit. Whatever. Zeker als je d’r zo uitziet en met z’n drieën zulke kelen open kunt scheuren.

Maar goed dat de volgende act zich juist de longen uit hun lijf moesten dansen. Team Unleash, that is. Een verzameling van een stelletje atletische jongens die in het dagelijks leven letterlijk tegen de muren en andere obstakels op klimmen of vanaf springen. Freestylen heet dat. En voor ‘t gemak deden ze dat ook maar even op ‘t podium. Die jongens draaiden hun hand niet bepaald om voor een salto. Of twee. Misschien wel tien. Vriendlief vond het ‘heftig.’ En dan weet je dat het met het hoge testosteron-gehalte ook wel goed zit.

Bij die jury zat ‘t ook wel snor. Jurylid en dansexpert Dan Karaty vond ‘t fantastisch, La Paay kraaide dat ze het zo goed vond en ook Gordon sprak lovende woorden. ‘Jullie zijn een act van wereldklasse.’ Al begon-ie nog wel wat te miepen over de loszittende broeken. Maar je moet wat aanmerken. Ergens. Al vatte mede-twitteraar T. het op Twitter vakkundig in een tweet samen: ‘deze gymnastiekles voor gevorderden wordt pas leuk als er 2 tegen mekaar aan knallen.’

En je zou het bijna vergeten dat HGT ooit begon als rariteitenkabinet, maar daar hadden we dan toch de fietser Dez die allerlei kunstjes uithaalde met zijn fiets. En daar oefent-ie acht uur per dag voor. En aan de trucjes te zien, wierp dat zijn vruchten af. Al ontglipte ons toch een aantal flauwe opmerkingen in de vorm van ‘kijk mama, ik fiets zonder handjes!’ Maar knap was het wel wat deze – hoe noem je in godesnaam zoiets – fietsdansartiest (ofzoiets) deed.

Was ook leuk. ‘Ik heb het gevoel dat we al met de finale bezig zijn,’ merkte presentator Robert ten Brink op. Vond de jury ook. Je zou d’r bijna optimistisch van worden.

Zeker toen we daar Christina kregen. Dit blonde meissie wist spontaan ons het glazuur van de tanden laten springen door op blote voeten in een wit jurkje een suikerzoet liedje uit de musical ‘De Kleine Zeemeermin’ te zingen. Een soundtrack die zelfs tienjarigen rechtstreeks in het water willen keilen. Om van dit suikerzoete imago af te komen, had ze zich uitgedost als heks. Een groene heks welteverstaan.

Werd een wonderlijke combinatie van een Eucalypta meets the Grinch die een musicalnummer van ‘The Wizard of Oz’ uit volle borst zong. Misschien een beetje te enthousiast, want tijdens het beklimmen van een aantal treden van een trap, maakte ze een reuze smakkerd. En dat zag er best pijnlijk uit. Maar de beste meid krabbelde op en zong gewoon door. En dat was reuze professioneel. Maar gut, wat verveelden we ons. ‘Ze ziet er groen van,’ grapte vriendlief.

Gelukkig kon de act daarna blijven zitten. Achter de piano. Want deze Delano, een artistiekerige jongen met een bos haar waar The Jackson Five op jaloers op waren geweest, componeert en speelt z’n eigen pianomuziek. En ook dit maal ging-ie lekker op de painotoetsen tekeer. Een paar moderne balletdanseressen ( vast vers gejat van het conservatorium)met onbegrijpelijk – hoewel vast reuze progressieve moves- maakte het plaatje compleet.

Absoluut materiaal voor het vroegere tv-programma ‘Jonge mensen op het concertpodium’ waar jonge klassiek geschoolde muzikale talenten hun kunsten mochten vertonen. Werd in mijn familie niet voor niets ‘Jonge mensen donderen van het condertpodium’ genoemd. Ze vonden het namelijk saai. En dat was Delano’s optreden. Hoe geschoold ook. Patricia en Gordon drukten op de rode knoppen. Dan K. niet. ‘Ik ben zóóóó teleurgesteld,’ mopperde La Paay. En hoewel Dan K. het met hen eens was, gaf hij Delano ‘the benefit of the doubt.’ En dat is wel het minste wat je kunt doen.

En dan maar hopen dat de burlesque danseres Flora het beter deed. De vorige keer draaide ze nog uiterst bevallig rond een paal, maar dit maal was het tijd voor invloeden uit de tango. Bevallig om een paal dansen kon ze nog steeds. En hoe. Zwaartekracht-technisch gezien is ‘t me nog steeds een raadsel hoe iemand ondersteboven -in een minirok- door haar benen om een paal te klemmen, kan blijven hangen. Vond de jury ook mysterieus. Op een goede manier. Loftuigingen vielen haar ten deel.

Dan Karaty riep zelfs dat ze naar Las Vegas kon vertrekken ‘omdat daar mensen haar show graag wilde hebben.’ Presentator Robert ten Brink sprong d’r leuk op in. ‘En dat is niet zomaar iemand die iets zegt. Het is wél Dan Karaty!’ Flora knikte enthousiast. ‘En dan nu de mening van iemand die zomaar iets zegt,’ haakte La Paay lekker in en zette daarmee Ten Brink mooi op z’n nummer.

Denk dat ze dat namens alle mannen heeft gedaan, die jarenlang gedwongen werden door hun vrouwen om naar ‘All you need is love’ te kijken.

Die vrouwen konden wel hun hart ophalen bij de laatste act. Paparotti. Kennen we ‘m nog? U weet wel, die werkloze Limburgse bakker die even makkelijk aria’s als warme broodjes uit zijn mouw schudde. En naast een nieuw nummer, bleek-ie ook nog een nieuw gebit te hebben. Had de man namelijk eerst nog een scheef bruin tandenbekkie, nu was-ie in het begin van een glinsterend gebit waar een doorsnee middle-class amerikaan trots op zou zijn.

Goede start dus voor deze Martin om ‘Con te partiro’ van ons aller Andrea Bocelli te zingen. Zoete Sky Radio Muziek ten top, maar voor alles zo z’n eigen liefhebbers. En gezien de aanmoedigingen en staande ovaties van zijn fanbase in de studio ( ze waren met bussen tegelijk uit Limburg aangekomen) na zijn optreden, viel het in de smaak.

De jury was niet helemáál om.

Patricia Paay miste de warmte en Gordon vond dat Paparotti ‘t allemaal een beetje te goed nu wist dat-ie goed was. Dan Karaty pakte het allemaal wat positiever aan. ‘Wij zien jou nu allemaal geleidelijk een ster worden.’ Lees: die tanden zijn ok, dat nieuwe pak ook, die busladingen Limburgse fans en de aanverwante vlaaien zijn ook prima. Misschien word je ook wat soepeler als je ooit in een land hebt gewoond, waar je een president als George Bush jr. ooit had. Word ieder mens begripvoller van.

Maar waar we op moesten stemmen? Vriendlief wist het wel. ‘Die freestyle dansers, die fietser, die leuke danseres en de snoekduik van Christina.’ Alhoewel. ‘Die eerste jongen met die diabolo’s deed het ook goed. En die bakker met z’n nieuwe gebit en nog nieuwere jasje heeft ook een talent.’

Met andere woorden: Vriendlief wist het ook niet.

Ik wel. Die drie meisjes die dat gezellige nummertje van Beyoncé deden én Paparotti. Alleen om te zien of-ie volgende keer misschien een nieuw toupetje heeft.

Maar wie echt doorgingen? Jackson Five Delano viel als eerste af, ook Snoekduik Christina mocht niet door en dat gold eveneens voor Dez de Fietskunstenaar. De gymnastiekklas voor gevorderden, Team Unleash, was daarna de afvaller. En tot onze verbazing was daarna het trio Simran ‘t haasje.

De overblijvers? De 13-jarige circusartiest Miguel, danseres Flora en Paparotti. Drie maal raden wie de meeste stemmen kreeg? Juist. Operabakker Martin. Met dank aan heul Limburg en de aanverwante vlaaien. Maar zonder gekheid: De beste man was goed.

Aan de jury weer de beslissing wie doorging. La Paay ging voor de 13-jarige. Dan Karaty was voor Miss Flora. En dus mocht Gordon als juryvoorzitter voor de zoveelste keer – en dat is natúúrlijk helemáál niet opgezet spel – bepalen wie de laatste finalist was. Miss Flora – onze eigen Dita von Teese – was de gelukkige. Was wel zielig voor dat 13-jarige circusjochie die z’n verdriet ernstig stond te verbijten.

But hey, the winner takes it all. En welke winnaar dat volgende week oplevert?

En dan wordt dit het finalistenlijstje:

Dansduo Elastic Double
De 9-jarige Kim
De rolstoeldanseres en haar partner (Gut, hoe heten ze ook alweer)
Operazangeres Angelique
Riverdance Lianne en haar moeder
Jazz-zangeres Patricia
De dansende Breakkidz
Operazanger Paparotti
Burlesque danseres Flora

  • Share/Bookmark

Oh Oh Cherso Kick Off.

2 sep

Dagen lang op gewacht, maar eindelijk was daar die kick-off van Oh Oh Cherso. U weet wel, die ‘realityserie’ met acht onvervalste Hagenezen die het met z’n achten een zomer lang moeten rooien in een villa in Chersonissos. Op Kreta. Oh ja, ze moeten ook nog overdag werken. Klinkt vreselijk. Echt afschuwelijk.

Vooral als je naar de villa kijkt waar die mensen moeten slapen. Groot, zwembadje erbij en een lekkere tuin … ‘ Echt een pornovilla,’ omschreef één van die Hagenezen het. En daar kon-ie best wel eens gelijk in hebben. De bijnamen van de gasten pasten in ieder geval feilloos bij het huis.

Zo hadden we daar Vincent alias Sniper. De man schijnt graag te loeren naar de vrouwen en dankt daar – verrassend genoeg- z’n bijnaam aan. Beetgraag was-ie in ieder geval, want als eerste gast pakte-ie zomaar de grootste slaapkamer van de villa. ‘This is where the magic happens,’ sprak-ie de -wellicht- onheilspellende woorden.

Robert alias Jokertje maakte als tweede zijn entree. ‘Ze vinden dat ik altijd de gekste ben en het voortouw neem. Jokertje, jij hebt schijt aan de hele wereld,’ lichtte hij even zijn bijnaam toe.

Mooi hoor, want Joker en Sniper leken het prima met elkaar te vinden. Al hadden ze een licht verschil op het gebied van vrouwen. Zo was Jokertje meer van de Griekse exemplaren. Sniper daarentegen zocht het nog even noordelijker. ‘Ik ga liever voor de Zweedse vrouwtjes. Lekker geil man.’

Dat de Zweedse vaders het even wisten.

Maar goed dat de eerste vrouw het huis haar intrede deed. En die vrouw was Roos. Ook wel Het Prinsesje genoemd. Een jonge blom van 21, net klaar met het MBO, die maar één hobby heeft. Zichzelf. ‘Ik heb het iets te druk met zichzelf,’ was een prachtige uitspraak. Hoewel? Vincent alias Sniper bleek ze te kennen. Van een eerdere date. Dus zo druk had ze ook niet met zichzelf. Maar daar ging het wel op stuk.

Ofzoiets.

Maar voordat we ons op deze materie konden stuk bijten hadden we daar barman en DJ Tony alias Sterretje. ‘Ik heb al twee sterren, wil je m’n derde sterretje ook zien?’ Voor het geval U het was ontgaan: De man heeft twee tattoos op de voorkant van beide schouders, in de vorm van een ster. Om maar even zijn sterrenstatus te benadrukken, werd er een bordje met de opdruk ‘sex instructor tony’ bevestigd op de muur van de slaapkamer.

Ah, dus daar waren die sterretjes voor.

De aandacht van de sterretjes werd mooi wel verlegd naar de aankomst van de hoogblonde Samantha. Aka Barbie. Mevrouw is 20 jaar en werkt in een winkel. Wat voor winkel werd er niet gezegd. Waarschijnlijk een winkel met haarstukken. Lieve Samantha kwam namelijk openlijk – de heldin – voor haar fake haarstukken uit en voegde er nog maar even aan toe dat ‘ze het liefst porno-achtig-blond haar had.’ Ook haar doelstelling van de vakantie was indrukwekkend: ‘Wat ik wil doen als ik in Cherso ben? NEUKEN!’ Maar dan wel met een gespierd figuur, want ‘ik val het liefst op een anabool.’

Toe maar.

Elize, de jongste schatvan 18 jaar, viel er een beetje bij in het niet. Maar gut, daar hadden we Bibi. De vierde chick. Klein van stuk. En daarom werd ze met d’r 1.55 kabouter genoemd. Hoe origineel. Gelukkig kwamen we wel te weten dat epileren heur hobby was.

Dat belooft wat voor de volgende afleveringen. Dat begrijpt U.

De mannen vonden alle vier meisjes leuk. Tony was verreweg het meest enthousiast: ‘Ik ken d’r wel een truukje op.’ Vriend Jokertje probeerde nog iets in de trant van ‘ik moet ze iets beter leren kennen.’

Misschien in de slaapkamer. Want de mannen die eerst arriveerden, namen lekker al eerst de slaapkamers in. Aan de dames de eer … om op de bank te slapen. Hmmm.

Goddank, was het daarna tijd voor verkoeling in het zwembad. En in het bad. Vincent en Tony waren de gelukkigen met twee van de dames. Want tja, Hagenezen zijn de gekste natuurlijk. ‘Hagenezen zijn net iets gekker dan de rest,’ wisten ze ons te vertellen.

Toppie.

In ieder geval de meest ijdele als we daarna de opmaakprocedure van de dames mochten geloven. Uren deden ze erover om zichzelf in de steigers te zetten. En als geintje besloten de mannen – met Sterretje als ultieme dader- daarna Barbie in ‘t water te gooien. Dom. Want daarna begon het procedé helemaal overnieuw.

Maar wel net op tijd voor ‘t arriveren van de laatste Hagenees in de villa: Joey. Met de fantastische bijnaam Matsoe Matsoe. Sinds ik weet wat voor bijnamen de heren bij zich droegen, was Matsoe Matsoe nog wel de meest fascinerende variant. Waarom had die gast die bijnaam? Had-ie een Surinaamse Betovergrootvader of was het z’n lievelingsgerecht bij de toko?

Neuh.

Het was een zelfverzonnen bijnaam.

Oh.

Na al dit gegein en wat gedoe door de mannen met een BH of drie, kon d’r gestapt worden in Chersonissos. En dat ging gepaard met veel drank, drank en nog eens drank. Tony ging d’r acuut van aan rijen tegen Barbie. Die na een hoop drank het hem acuut vergaf dat-ie haar make-up nog maar een paar uur tevoren had vernaggeld in het zwembad.

Sniper en het Prinsesje hadden het in ieder geval leuk met elkaar. Matsoe, Matsoe met bijna iedereen en daarna ging Barbie d’r aandacht verleggen van Tony naar Sniper. ‘Ik probeerde hem écht niet te zoenen!’ Sniper daarentegen moest er weinig van hebben. ‘Ze probeerde me te zoenen,’ riep-ie nog tegen ‘t prinsessie. Roos alias het Prinsesje vond het ‘geen stijl.’

Hmmm. Catfight in the making? We zien ‘t volgende week …

Want hoera, dit is zwaar verslavend. En nu wachten op de aflevering van vólgende week. Want dat lange wachten, dat is pas vreselijk.

En mocht je nu de kickoff gemist hebben? Geen nood. Kijk ‘m dan even hier terug op RTL Gemist.

  • Share/Bookmark

Zwarte Hakken Gezocht.

1 sep

Voor iemand die in ‘t bezit is van een schoenenkast en zeker meer dan dertig paar schoenen, is een nieuw paar schoenen misschien ietwat overbodig. Niet dus. Want soms koop je een jurkje die een bepaald soort schoen vereist. En ondanks die gevulde schoenenkast had ik die niet. Dus zat er maar één ding op: Nieuwe Zwarte Hakken zoeken.

Want nee, niet iedere zwarte schoen met hak is goed. Daar zitten grote, wat zeg ik, bijzonder grote verschillen tussen. Zo heeft de ene schoen een brede hak en de ander weer een stiletto. De één lijkt nog het meest op een gladiatorschoen, terwijl de ander meer lijkt op die keurige zwarte pumps die je oma vroeger droeg onder haar fifties-jurken.

En dit maal hoefden de hakken niet onder een fifties-jurk, maar onder een zwart off-the-shoulder-jurkje-met-vleermuis-mouw-plus-rits-aan-de-zijkant van Michael Kors. Een specifiek jurkje inderdaad. Dat schreeuwde om specifieke schoenen.

Zo werkt dat in mijn brein.

Mijn zoektocht begon niet in woonplaats Amsterdam, maar in bijna-woonplaats Sneek. Een niet al te grote stad die mooi wel in het bezit is van veel kroegen en -thank god – een paar schoenenwinkels. Niet dat de eerste winkels veel resultaat opleverden. Het waren laarzen, laarzen en nog eens laarzen die de klok sloegen. Van leer, suede of stof. Laarzen die eruit zagen als Uggs, laarzen met hak, laarzen zonder hak, enkellaarzen, laarzen tot over de knie …

Ik werd gek van het aantal laarzen.

Die wilde ik niet. Zwarte hakken, die wilde ik. Met een twist, dat dan weer wel. Maar vind die maar eens in de laarzenwalhalla’s van tegenwoordig. Bijna gaf ik de moed op. Tot ik besloot de winkelstraat helemaal uit te lopen om toch nog een kijkje te nemen in de allerlaatste schoenenwinkel die Sneek nog telde. Want-je-weet-maar-nooit.

Goddank, want daar stonden ze.

Een combi van zwarte hakken en een opengewerkte laars van ‘t merk Maripé. Een schoen met een twist, that is. Binnen een mum van tijd had de schoenenwinkelman de schoenen opgesnord. Ik gleed erin. ‘Ze zitten als gegoten,’ knikte schoenenwinkelman tevreden. Ik draaide alleen maar rondjes voor de spiegel op de zwarte hakken. Want dat doet de vijfjarige in mij ik als ik blij ben. ‘Deze gaan mee,’ riep ik nogal enthousiast en rekende tevreden de zwarte hakken af.

Eenmaal thuis bleken de schoenen prima te staan bij het jurkje. Net wat het jurkje nodig had. Of de schoenen nodig hadden. Of ikzelf. Het is maar net hoe je het brengt. Nu alleen nog een plekje in mijn schoenenkast zoeken.

  • Share/Bookmark

Scriptgirl leest: Sylvia Witteman – Ik verzin dit niet

30 aug

‘Dit boek moet je lezen. Het is zo grappig,’ zei vriendje M. terwijl-ie m’n verjaardagscadeautje overhandigde. Dat bleek de bundel ‘Ik verzin dit niet‘ van columniste en kookboekeschrijfster Sylvia Witteman te zijn. Zoals gebruikelijk loog vriendje M. niet. De verzameling columns zijn ronduit geestig, pijnlijk herkenbaar, lopen over van zelfspot en geven je letterlijk als figuurlijk een kijkje in Witteman’s keuken. En die keuken is gezellig. Lees verder

  • Share/Bookmark

So you think you can dance 2010 begint.

29 aug

Het einde van de zomer nadert, maar dat levert ook weer een voordeel op in de vorm van de start van nieuwe tv-programma’s. En ‘So you can think you can dance‘ op RTL5 om acht uur vanavond is d’r één van. Word leuk. Want aan deze talentenjacht, waar gezocht wordt naar de beste danser, doen jongens en meisje mee die écht kunnen dansen.

Overigens bleek dat ook al uit het eerste seizoen. Winnaar Ivan kon alles dansen ( helaas hield z’n hart het niet meer zo bij) en runner-up Timor was zo goed dat ‘ie één van de dansers werd van Michael Jackson tijdens zijn geplande concertreeks. Alleen een beetje jammer dat MJ net het loodje legde voordat het grote dansfestijn kon losbarsten.

Ook seizoen 2 leverde een beregoede winnares op, Els Smekes. Een Vlaamse die ledematen had van elastiek en ook nog eens bewees iedere choreografie, of ‘t nu modern, jazz of hip-hop was, tot in de puntjes te beheersen. Voormalig jurylid Dan Karaty ( U weet wel, die jureert tegenwoordig bij Holland’s Got Talent) is dan ook erg te spreken over ‘t Nederlandse en Vlaamse danstalent in een interview:

“Als er in Amerika in een groep dansers twee goede zijn, dan zijn dat er hier tien. De stijlen die in Nederland gebruikt worden zijn indrukwekkend, een mooie mix van wat je in de rest van de wereld ziet.”

Dat is niet mis uit de mond van een man die al over de hele wereld jurylid is geweest van tig van die shows, op Broadway heeft gestaan en ook nog eens heeft gewerkt met mensen als Justin Timberlake, Britney Spears en Usher.

Maar expert of niet, het blijft vermakelijk om dansers te zien die zo rekbaar zijn als een elastiekje en een uithoudingsvermogen hebben waar een normaal mens jaloers op zou zijn. Tel daarbij de talloze choreografieën op die ze binnen no time uit hun hoofd moeten leren en dat ze ook nog eens met elkaar moeten dansen. Is niet bepaald makkelijk.

Ademloos zit ik te kijken naar mensen die hun partners in de lucht gooien als een willekeurige bal, breakdances op de grond uitvoeren alsof het de gemakkelijkste zaak van de wereld is en op hun handen lopen alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Deze mensen kunnen dingen die wij niet kunnen. En Nooit zullen kunnen ook.

Eens kijken wat voor winnaar ‘t dit seizoen oplevert. Mag de zomer dan wel helemaal over zijn, hebben we in ieder geval een fijne danser d’r bij.

So you think you can dance, RTL 5. Vanaf zondag 29 augustus om 20:00 uur.

  • Share/Bookmark

Oh Oh Cherso

27 aug

Een groot fan van Jersey Shore op MTV?. Dan moet je zeker vanaf donderdag 2 september Oh Oh Cherso zien op RTL4. In deze ‘realityserie’ worden acht jonge Hagenezen gevolgd die op vakantie gaan naar ‘t immer gezellige Chersonissos. U weet wel, die plek op Kreta waar comazuipen tot kunst is verheven. Dat belooft wat, want op youtube zijn enkele filmpjes al een regelrechte hit.

Geen wonder. Tot nu toe krijgt de kijker nog niet de indruk dat de cast uit een verzameling bollebozen bestaat. Integendeel. Dit zijn mensen die het liefst tosti-gebruind door het leven gaan, steevast honderd potten haargel per jaar verbruiken, de sportschool als kerk zien, de zonnebank trouwens ook, en absoluut geen bezwaar aantekenen tegen nephaar, neptieten en nepnagels. Een beetje Jersey Shore, maar dan uit Den Haag. Of liever gezegd: Scheveningen. Zou het dan toch die zeelucht zijn?

Anyway.

Deze zomer werd het strand van Scheveningen verruild voor de Griekse kust. Best zwaar voor die jongeren. Want naast het feit dat er verwacht werd dat die lieverds lief en leed moesten delen, moesten ze ook nog even een beetje werken om rond te komen. Nooit leuk als je in ‘t bezit bent van gemanicuurde nageltjes met tien kleuren en drie edelstenen erop.

Afijn.

Zo hebben we daar Samantha. Vind zichzelf een Barbie en ziet er in de verte ook best wel zo uit. Wel kan ik U vertellen dat de plastic inhoud van het hoofd van de speelgoed-Barbie beslist groter is dan die van Samantha.

Kijk maar:

En dan hebben we ook nog dames – let op de bijnamen – als Bibi (‘Kabouter’), Roos (‘Little Princess’) en Elize die op hun beurt zorgen voor verhitte taferelen. Jaha, ze hebben die geëpileerde wenkbrauwen niet voor niets. Die zijn te danken aan catfights. Wat ik U brom.

Maar d’r zijn natuurlijk niet alleen tosti-bruine dames in ‘t huis. Het nodige testosteron zorgt ook voor pret. Zo zijn daar de mannen met prachtige namen als Joey, Tony, Vincent en Robert. Die in het dagelijks leven -let op- ‘Matsoe Matsoe’, ‘Sterretje’, ‘Sniper’ en ‘Joker’ worden genoemd.

Waarom ze zo worden genoemd? Beats me. Alleen Jokertje licht een tip van de bijzonder intelligente sluier op:

De rest zal de waarheid wel onthullen tijdens de volgende afleveringen. We kunnen niet wachten. Vooral niet op de ruzies, de seks en ander drama wat zich voor de camera gaat voltrekken. Daar kan je een wedje op leggen. En anders moet je Jersey Shore eerst maar bekijken. Zie je meteen hoe een paar tostitbruine anabolen elkaar vakkundig om de oren kunnen slaan en vervolgens keurig netjes nog een meissie ritselen.

Je hebt ‘t of je hebt ‘t niet. Maar daar zal je waarschijnlijk weer voor uit New Jersey of Den Haag moeten komen.

‘Oh Oh Cherso’ is vanaf donderdag 2 september te zien bij bij RTL 5 om 21.50. En daarna vanaf 9 september om – let op – 21.35u.

Nog een voorproefje? Vooruit, hier nog een paar jongens en meisjes van de Cherso Crew.

  • Share/Bookmark

Holland’s Got Talent – De Derde Halve Finale

27 aug

Dacht ik in ‘t begin dat Holland’s Got Talent mijn geheime guilty pleasure was, nu kom ik erachter dat half Nederland – inclusief een gróót gedeelte van mijn vriendengroep – het blijkt te kijken. En dat zal niet veel anders zijn geweest tijdens de derde halve finale. Want het was weer gezellig. Met goede acts. Dat was moeilijk kiezen. Alweer.

De eerste act, het is bijna een traditie, was een dansact. Een groep met een stuk of wat jonge vrolijke mensen uit alle windstreken die samen Street4One vormen. Een beetje jammer dat ‘t enige meissie was geblesseerd, maar de rest van de mannen deden hun best. Gezellige muziek ook. Zelfs met Borsalino-hoeden op, deden ze de meest onmogelijke dansmoves. Een handstand met een Borsalino op? Nooit gezien. Intrigerend vond ik het wel. Zouden ze ‘m eraan vastgeplakt hebben of hebben ze een vakkundige hoeden-aandrukker?

De jury was gematigd enthousiast. ‘I expected so much more of you,’ omschreef jurylid en dansexpert Dan Karaty het maar eventjes. Maar ik ben d’r heel makkelijk in. Als je met een Borsalino op iets van een flikflak, handstand of andere gekkigheid kan ondernemen, dan mag je van mij door.

Daarna kregen we muzieklerares Elke die d’r onderwijsloopbaan op een laag pitje zette om d’r muziekdroom na te jagen. ‘Want ik ben nog net geen dertig.’ En zaken najagen op je 29ste klinkt toch net wat beter dan 30. Maar alle gekheid op een stokje: Het mens kan zingen. Een dijk van een stem heeft ze, maar dat ze voor ‘t nummer ‘Grace Kelly’ koos van Mika, was ietsje minder geschikt. Geen enkele vrouw is er ooit beter van geworden om een lieve nicht van begin twintig na te doen.

De jury was dan ook onverbiddelijk en drukte drie maal op de rode knop. Presentator Robert ten Brink sprak gelukkig nog wat troostende woorden, maar Elke wist al lang hoe laat het was. Tenminste, aan de waterige ogen te zien dan. Nee, niet door. Maar wel een belofte voor de toekomst. Als ze tenminste wel belooft nooit meer een Mika te doen.

En na dat gekwetter waren we wel eens toe aan een stukkie beweging. En dat kregen we in de vorm van Lera en Erik. Een danspaartje die er beide uitzien alsof ze in groep 8 van de lagere school zitten, maar intussen de sterren van de stijldanshemel dansen. Trainer Alina bleek de derde onbekende te zijn, want die was – zo mogelijk – nog nerveuzer dan de kiddo’s zelf.

Het begon gezellig met een Lera die knuffelde met speelgoed en naar bed ging. En wakker werd gemaakt door heur danspartner. Dit met dank aan een opmerking van Gordon die na de auditie tegen Lera opmerkte dat-ie hoopte dat ze ook nog speelde met haar Barbie’s. Origineel. Tot we de muziek hoorden. ‘Wat een zeiknummer,’ riep vriendlief meteen, die nooit te beroerd is om een mening te ventileren. En dat was ‘t ook best een beetje. Nee, warm werden we er niet van. Zin in zappen kregen we wel.

Tot we de jongens en meisjes zagen die ‘t podium beklommen om bloemen te overhandigen aan het danspaar. Alsof ze verdorie de 21 al gepasseerd waren. Wat nou, spelen met Barbie’s? Jeuk kregen we ervan. Wel goede dansers. Als ze zich nou eens koest houden tot hun 21ste, dan praten we later verder.

En voor een beetje volwassen input, kregen we daarna Patricia. Een jazz-zangeres die nogal goed is in ‘t improviseren met haar stem achter de piano. Leuk mens die Patricia. In het dagelijks leven aan ‘t werk op een verzekeringskantoor en toch zo lekker zitten te zingen. Met een fijne stem ook nog. En ook deze keer stelde ze niet teleur. Ging allemaal geestige trucjes met heur stem uithalen en keek er nog eens verrekte guitig bij. Die vrouw zou eens moeten spelen tijdens de pauze van onderhandelingen tussen wereldleiders, was die wereldvrede zo gepiept.

Om even van al dat improvisatietalent te bekomen, kregen we Harrie te zien. En Harrie was leuk. Aandoenlijk ook als oudere, grijze man van in de vijftig die gespecialiseerd is in het trainen van zijn honden en eenden. Tijdens de auditie dreigde hij al z’n tamme eenden op te laten treden en dat was ook precies wat-ie nu deed. Vaardig liet hij zijn hond de eenden keurig in en uit een deurtje springen en ook nog de eenden over het podium van links en rechts en weer terug rennen.

Wat een pret. Benieuwd wat zijn vrouw in Peru ervan vond, want die zit al vijf jaar te wachten tot ze naar Nederland kan verhuizen. Gelukkig was daar haar steun in de vorm van een videoboodschap. Staat altijd garant voor waterlanders. Van Gordon mocht ze zelfs op zijn kosten naar Nederland komen. Is toch leuk van die Gordon. En die eenden? Die waren ook enig. Een staande ovatie waard. Maar voor de finale? Nope. Daarvoor hebben we teveel eendenpoep over het podium zien vliegen.

‘Die vind ik nou wel leuk,’ merkte vriendlief op terwijl-ie naar een buikdansact van danslerares Sanne keek. En ook daar had-ie gelijk in, want wat kon ‘t mens dansen. Buikdansen vooral. En dat is best bijzonder voor een Nederlandse kaaskop. Robert ten Brink was ook na de act zichtbaar enthousiast. ‘Maar ik gleed bijna uit over die eendenpoep,’ riep Sanne. Juhg. Maar staande hield ze zich wel. En goed ook. Maar of ‘t goed genoeg was voor de finale?

Waarvan we wel dachten dat ze zeker door zouden gaan naar de finale waren Bas en Harald. U weet wel, die twee leuke jongens die tijdens de auditie een vreselijk gezellig zomers Spaanstalig hitje speelden. Lief liedje, lekkere jongens … Dat schept verwachtingen. Kan ook gevaarlijk zijn, want ‘t nummer viel tegen. Sterker nog, het was een zeiknummer. Een ballad die meteen al verpest werd in de intro door een ‘ploing, ploing’ – geluid van de gitaar en het bijbehorende valse geluid van die zanger.

De pianist redde ‘m gelukkig toen-ie erbij inviel met zijn stem en de piano. Maar toch? Spaanse riedeltjes, dat wilden we van deze meneren. Niet zo’n depressief nummer van Snow Patrol. Die zijn er al genoeg op deze wereld.

En na zoveel weltschmerz hadden we gewoon wel even zin in iets gezelligs. En daar diende zomaar de Breakkidz zich aan. Drie jongens van 10, 11 en 14 die – ook al zijn ze autodidact – kunnen breakdansen als de besten. Belachelijk hoe die kiddo’s allerlei dingen kunnen. Vorige keer al een staande ovatie en een ‘we want more’ en dat was dit keer niet veel anders.

Wat een talent. Wat een act. Wat een moves. De absolute favoriet van de avond. ‘D’r moet iets wel heel geks gebeuren, willen jullie Holland’s Got Talent niet winnen,’ riep Gordon al. Is misschien best wel eens een goede conclusie.

U begrijpt onderhand wie onze favorieten waren. Dat waren Patricia, die breakdansende kiddo’s en stiekem toch ook Bas en Harald. Omdat die laatste tijdens de auditie zo gezellig zongen. En dat was precies het oordeel van de mensen thuis die mochten stemmen.

Die drie bleven over. De breakdansers wonnen met glans. Aan de jury om te oordelen wie door mocht. En dat was geheel terecht Patricia. Goed zo, met een beetje improvisatie is niets mis. Dat wordt nog wat tijdens de finale.

Maar eerst volgende week nog een halve finale. Zie U dan.

  • Share/Bookmark

Regen, regen en nog eens regen

26 aug

‘Regen, regen en nog eens regen,’ was vanochtend op Teletekst te lezen. Want ondanks dat op de kalender nog staat dat het zomer is, voelt het als herfst. De regen houdt maar niet op, de straten staan blank en de mensen raken doorweekt. En ziek. Het is toch een heerlijke zomer. Not.

En als we de weerberichten mogen geloven, houdt het voorlopig niet op met regenen. Een beetje onweer erbij, nog wat wind en klaar zijn we. ‘Het enige leuke aan dit weer is dat ik zin krijg om een nieuwe wintergarderobe bij elkaar te shoppen,’ verzuchtte een collega vanochtend. En dat kan al snel als je doorweekt bent van de regen en zin hebt om gewoon iets droogs en warms aan te trekken.

De regen heeft een voordeel: het verbroedert wel. ‘We mogen weer,’ grijnsde een zakenman tegenover me in de trein, net voordat de deuren open gingen. Een andere man met een omvang van twee bij twee stak op het perron een kittig roze paraplutje met polkadots en franje in de lucht. ‘Het ding is van mijn dochter,’ verontschuldigde hij zich, nadat hij een aantal mensen zag die de combinatie van zijn uiterlijk en de kinderplu vermakelijk vonden. ‘Maar dit onding houdt me mooi wel droog,’ zei hij triomfantelijk en stapte vrolijk verder.

Een aantal mensen zonder paraplu bleven beteuterd achter.

Die kwam ik overigens nog later wel tegen in de tram. ‘Koud, kletsnat en nog een wisselstoring bij Schiphol. Wat wil een mens nog meer?’ merkte één van die verzopen katten op. Een bijdehante Haagse Harrie wist het wel. ‘Zon?’ En dus barstte de helft van het tramgezelschap alweer in lachen uit. Schijnt goed te zijn. Want als er na regen geen zonneschijn komt, dan moet je ‘m zelf maar maken.

Deden vriendinnetje J. en ik vroeger al. Zo fietsten we – want dat vinden ze in Friesland heel gezond – naar school, werk of de kroeg. En op een of andere manier belanden we vaak in een regenbui. De regen moest ons blijkbaar gewoon hebben. Maar dat deerde ons niet. Als het echt te gortig werd, stapten we af en zongen we heel hard ‘Singing in the Rain.’ Net zolang totdat we totaal doorweekt waren.

Was gezellig. Handig ook. Heeft me zelfs wel eens van een jongen verlost die besloten had dat-ie ‘verliefd’ op me was en daarom, als een soort creepy kat, vaak achter me aan fietste. Vooral als we uit de kroeg kwamen. Deed-ie ook een keer op een regenachtige zaterdagnacht. Maar toen-ie zag dat tijdens een plensbui vriendinnetje en ik als twee idioten in plassen rond stampten en zongen, haakte hij af. En hoogstwaarschijnlijk besloot hij op dat moment dat hij een moeder met een daadwerkelijk gezond verstand voor zijn toekomstige kinderen wilde.

Ik werd vanochtend zowaar vrolijk van deze gezellige jeugdherinneringen.

En dus ontdeed ik me op mijn werk monter van mijn laarzen die eruit zagen alsof ik er drie dagen lang mee onder de douche had gestaan. Verwisselde mijn jeans voor een droge legging, trok droge sokken aan en besloot gewoon mijn schoenen de rest van de dag te negeren. Want als je iets niet ziet, heb je er vaak ook geen last van. In mijn wereld dan.

Daarna heb ik de computer opgestart en heb ik onmiddellijk gekeken naar de weersverwachting op Malta. Ga ik namelijk eens in september met een bezoekje verblijden. Tot mijn opluchting bleek het het kwik in het zuiden rond de dertig graden te hangen. Wat nou regen, daar hebben ze zon. Heb ik straks toch nog een heerlijke zomer. Stamp ik wel vrolijk rond in de zee.

En om een beetje vrolijk te worden, gooi ik ff deze d’r in:

  • Share/Bookmark

Yolanthe, Wesley en een realityserie

25 aug

Je kon d’r natuurlijk op zitten wachten, en dan heb ik het over de realityserie over Yolanthe Cabau van Kasbergen en Wesley Snijder die de AVRO van plan was te maken. Dat konden we natuurlijk verwachten na dat breed uitgemeten huwelijk van het glamourkoppel. Maar of Nederland nu echt zin had in een realityserie rond Yo en Wes? Dat niet. Waarschijnlijk wel in een parodie. In de serie Koefnoen.

Daar had de AVRO ons mooi mee te pakken. Het publiek én de pers. Geen realityserie met Yo en Wes, maar acteurs die Yo en Wes spelen. Ha. Het ANP reageert not amused. Zo schrijft Kennis I. op Facebook het volgende: ‘Het ANP trekt het bericht ‘Wesley en Yolanthe krijgen eigen reallifesoap’ in, wegens opzettelijke verspreiding van misleidende informatie door de AVRO.’

Gelukkig, want Joost mag weten dat we al heel wat realityserie’s voor de kiezen hebben gehad. Zo zagen we Patty Brard vanuit een taxi een voorraad champagne inslaan, werd de erectie van Adam Curry ons ‘s ochtends iets teveel en konden we Jan Smit op tournee volgen. Was trouwens Yolanthe ook al bij. Want waar een camera is, daar is Yo.

En dat mag. Tot op zekere hoogte. Zo ging de detox van Patty Brard op tv in de vorm van het inbrengen van klysma’s te ver. Veel te ver. Geen erecties, klysma’s of vieze onderbroeken asjeblief. Dat hoeven we van niemand te zien. Ook al zijn ze beroemd.

Waar De AVRO eerst beweerde waar het over ging? Iets met dat ze gefilmd zouden worden tijdens hun ‘bezigheden’ in Milaan en kregen we gratis en voor niets een terugblik op hun huwelijk én hun huwelijksreis. Fijn, want dan konden we ook weten wat ze iedere ochtend voor ontbijt aten. Waarschijnlijk elkaar.

Aan de reacties te lezen op verschillende fora hadden er maar bar mensen vertrouwen dat deze serie ook maar enige entertainmentswaarde op zou leveren. ‘Ik wil helemaal geen realityserie met Yo en Wes,’ schreef kennis I. eerder op Facebook. Een ander op mediacourant.nl betitelde het bij voorbaat al als een flop.

Ook de AVRO kreeg er flink van langs. Zo reageerde ene Engelmeer: ‘En daar gaan onze belastingcentjes weer naar de bankrekening van Yolanthe!’ Ook Kimberley was er niet over te spreken:’Erg jammer dat onze belastingcenten hieraan worden besteed. Van een zender als SBS had ik het wel verwacht, maar van de AVRO niet. En Yolanthe en Wesley moeten een keer ophouden met het altijd zoeken naar aandacht en keer is het genoeg.’

Positieve reacties waren d’r amper te vinden. En toch zou Nederland massaal gaan kijken. Wat ik U brom. Gewoon omdat we willen weten wie de bammetjes smeert voor Wesley voordat-ie een balletje schopt of waar Yolanthe haar gezellige jurkjes shopt. En natuurlijk wil half Nederland zien dat Sylvie van de Vaart op de thee komt bij Yo of dat Yo een kaartje schrijft aan Jan Smit als dat kind van ‘m eenmaal op de wereld is geschopt.

Maar of Nederland gaat kijken naar de parodie? Dat is de grote vraag. Tenzij Yo en Wes zelf hun opwachting maken.

Update: Oh jee! Yolanthe en Wesley zijn boos. Op de AVRO. Wereldoorlog III staat nu vast op ‘t punt van uitbreken.

Update 2: De TROS geeft Yolanthe van schrik d’r eigen TV-show.

  • Share/Bookmark

Mams wordt 54.

23 aug

Dacht U dat ik genoeg bubbels had gedronken afgelopen dagen? Fout gedacht, want ook mijn moeder was jarig. 54 werd ze. Een nobele leeftijd, so to speak. Al hoopt ze d’r zelf heel veel jaren jaren bij te krijgen. En dat wensen wij lekker met haar mee.

En als deze dag een start is, dan gaat ‘t goed. Want na een zwaar weekend haalde palief mij op bij vriendlief. Die al lang braaf aan ‘t werk was. De schat. Eenmaal bij ouders thuis was het tijd voor cadeautjes, bubbels en een fijne lunch. Maakt niet uit of je nu 30 of 54 wordt.

Toch?

En in dat kader vertrokken we naar hometown Amsterdam. Waar het niet meer regende en de zon verscheen. Heerlijk. Want wijn smaakt nu eenmaal op een terras. Zeker op een terras naast de Bijenkorf. En daar hebben moeders en ik ons nog een een uurtje uitgeleefd.

Was niet genoeg.

We eindigden overigens niet met lege handen op. Zo kunnen we nooit voorbij gaan aan de Chanel counter en ook de kledingafdeling werd geplunderd. We hebben ons ingehouden. Moederlief heeft nu een blazer met Balanciaga schouders en straks huppel ik rond in een asymmetrisch zwart jurkje van Michael Kors.

Geen slechte deal.

En om het te vieren zijn palief, malief en ik naar Flo vertrokken. Een fijne brasserie in de buurt van het Rembrandtsplein waar je prima Bollinger en oesters kan eten. En ik kan U vertellen: ‘Bolli’ en oesters gaan goed samen. De bediening daarentegen is niet zo om naar huis te schrijven, langzaam that is, maar daar heeft de Amsterdamsche horeca vaker een handje van.

Boeien. Want het was gezellig. Volgend jaar weer. Al kan ik nu even geen feestje meer zien.

Maar toch krijgt moederlief nog even dit filmpje te zien. Gewoon omdat ze zo koel is. Ook al telt ze 54 jaren, die swingt nog jááááren mee.

  • Share/Bookmark